اشعار

لحظۀ پـر زدن ما به نظر نزدیک است            راه عرش از دل صحرا چقَدَر نزدیک است

در دل خـیـمه بـیـائـیـد همه جـمع شـوید            همه را سیر ببینم که سفر نزدیک است

مـادرم زودتـر از مـا زده خـیـمـه اینجـا            چـقـَدَر بوی گل یاسِ پـدر نزدیک است

تا سری هست به سجده بگذارید امروز            لحـظـۀ بال درآوردن سـر نزدیک است

گریه‌ای کرد و غریبانه به زینب فرمود:            دخترم پیش تو باشد که خطر نزدیک است

گـفت آسـوده بخـوابـید هـمین شب‌هـا را            وقت بیداری شب تا به سحر نزدیک است

گـریه کرد و به عـلـمدار اشاره فرمود:            که فدای تو شوم درد کمر نزدیک است

بر سر و روی یتیمان حسن دست کشید            گفت قاسم که: عمو مرگ مگر نزدیک است؟

قد و بالای جـوانش جگـرش را سوزاند            ای خدا صبر بده، داغ پسر نزدیک است

در سرم پیچیده باری، های و هوی کربلا            می‌روم وادی به وادی رو به سوی کربلا

می‌روم افتان و خیزان، از دل بن‌بست‌ها            جاده‌ای پـیدا کنم تا جـست‌‌و جـوی کربلا

تشنگی می‌بارد از ابرِ سـترون، می‌روم            تا بنـوشـم جـرعـه آبی از سـبـوی کربلا

ترسم این بیراهه‌ها با خویش مشغولم کنند            «بر دلـم تـرسـم بـمـاند آرزوی کـربلا»

من نمی‌دانم کی‌ام یا از کجایم، هرچه هست            آب‌رو مـی‌آورم از خـاک کــوی کـربـلا

مانده در گوشم صدای پای هَل مِن ناصری            خواهم اکنون تا شوم لـبیک‌گـوی کـربلا

بغض تاریخم، نباید در خودم ویران شوم            بـایـد آوازی بـخـوانـم بـا گـلـوی کـربـلا

در سرم شوری دگر برپاست، شمشیرم کجاست؟            «بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا»

من ذبـیح اعـظـمم را در مـنـا آورده‌ام            هـستی‌ام را در مـنای کـربـلا آورده‌ام

یک ذبیح آورد ابراهیم با خود در مـنا            من که هفتاد و دو قربان در منا آورده‌ام

بارالها در ره تو بـسته‌ام احرام عـشق            سعی کـردم در ره تو تا صفا آورده‌ام

گل فروشی عاشـقم در بوستان کـربلا            یک گلستان گل برایت رونما آورده‌ام

تـشنۀ وصل تـوأم نی تـشنۀ آب فـرات            روی بـر سـرچـشـمـۀ آب بـقا آورده‌ام

پـرچـم الله اکـبـر تـا بـمـانـد سـرفـراز            روی دوش اکبر خود این لـوا آورده‌ام

تا که جای مجـتبی خالی نباشد در منا            قـاسـم او را به جای مـجـتـبی آورده‌ام

تا علمداری کند در عرصۀ ایثار و عشق            من عـلـمداری رشید و با وفـا آورده‌ام

تا که این قربانیان گردد قبول حضرتت            در طواف کعبۀ تو حج به جا آورده‌ام

این «وفایی» بود بر میثاق و بر پیمان من            گر هرآن‌چه داشـتم بهـر خـدا آورده‌ام

عـالم به گوش، گـرم سرود حسین بود            عـالـم تـمـام مـحـو وجـود حـسـین بود

هم هرچه هست، بسته به هست حسین شد            هم هرچه بود، بود و نبـود حسین بود

صبـحی دمـید، مـاه مـحـرم شروع شد            طـوفـان وزید، وقت ورود حسین بود

آمـد به کـربـلا چـقـدر دل پـیـاده کـرد            عــالــم نـیـازمـنـد فـرود حـسـیـن بـود

بی‌حـدتر از حسین نـدیدیم ما، که دهر            محـدود از ابـتدا به حـدود حـسـین بود

آن سوی دشت ولـولـۀ تیغ و نـیزه بود            این سوی دشت گفت و شنود حسین بود

سـجــاده بـود دشـت، بــرای قــیــام او            گـودال هم به فکـر سـجـود حسین بود

شمشیر، تشنه بود به خونش دمی که چوب            در انـتـظـار لـعـل کـبـود حـسـیـن بود

آنجا که خون اصغر او بر زمین نریخت            تـفـسـیر آیـه‌هـای صـعـود حـسـین بود

بر نیزه رفت و زینب کبری جمیل دید            پس کـربـلا تـمـام به سـود حـسین بود

دشت بود و نیزه و شمشیر، تا می‌خواستیم            عشق اردو زد همانجایی که ما می‌خواستیم

هفت شهـر عـشق را گشـتـیم اما آخرش            ما بلای عشق را در کـربلا می‌خواستیم

شد نـصـیب بـنـد بنـد بی‌قـراری‌هـای مـا            نینوایی را که با شور و نوا می‌خواستیم

آب‌هایت را برای خود نگهدار ای فرات            ما کنارت تشنگی را از خدا می‌خواستیم

این قدَر جولان مده در پیش هفتاد و دو خضر            ما نه از این آب‌هـا؛ آب بقـا می‌خواستیم

هیجده سر روی نیزه، هیجده تن روی خاک            از خدا این را جدا، آن را جدا می‌خواستیم

روز عـاشـورا ندا آمد تو را تنها حـسین            در میان قـوم اشقی الاشـقـیا می‌خواستیم

اینکه آوردیمت از مکه به این خاک غریب            آبروی کـعـبه را در کـربـلا می‌خواستیم

ای سرِ سرها که سرهای جهان پامال توست            گیسوانت را رها بر نیـزه‌ها می‌خواستیم

یا غیاث المسـتغـیـثین آه از کرب‌و بلا            از فـلـک آمــد نــدا: واویـلـتـا واویـلـتـا

تا ابد لعنت به هرچه کینه هست از مرتضی            کوفه زد بر طبلِ جنگ و عرش بر طبل عزا

بر سر و سینه‌ زنان با عرشیان روح الامین

آسمان خون گریه کن، زینب شده صحرا نشین

وای از مکر حـرامی‌ها حرم آواره شد            آسمان از دل کشید آه و زمین بیچاره شد

کعبه مشکی پوش از این حج نیمه‌کاره شد            تا ابد شرمنده از حاجیِ در گهواره شد

از منا آید ندایی: خوش به حال کـربلا

بهر قـربـانی حسین آورده اسماعـیل‌ها

روبرو شد عاقبت با طور سینایش حسین            دارد اینجا وعده با ربِّ تعالایش حسین

مانده با یک کوفه تنها، مثل بابایش حسین            روضه‌خوانی می‌کند با هاهُناهایش حسین

باغبان سر بسته گوید با گلستان از خزان

کس ندیده بود زینب را چنین دل‌ناگران

آه دارد می‌رسد فـصل زمـسـتانِ رباب            لرزه افتاده است در این خاک بر جان رباب

کمتر از ده روز اصغر، هست مهمان رباب            حرمله، تیر یل افکن، چشم حیران رباب

بیشتر از اصغـرش دلـواپس آقاست او

رفته زیر آفـتاب و فکر فـرداهاست او

در مدینه کن خبر اُمُّ البنين را ای صبا            کمتر از ده روز دیگر می‌شود حاجت روا

تـا ابـد عـبـاس گـردد ســاقـی آب بـقــا            هـست آمـاده برای دیـدنـش خـیـرالنسا

ای صبا اصلاً نگو بر او حسین تنها شده

او نفهمد که امامش ساکن صحـرا شده

چند روزی مانده تا در این جهان غوغا شود            ارباً اربا شبه پیغمبر در این صحرا شود

همچو سروی، سیزده ساله گلی، رعنا شود            دخـتر شیرین زبانی کاملاً زهـرا شود

مرتضی‌ها روی نی قاری قرآن می‌شوند

فاطمه‌ها روی ناقه سنگ باران می‌شوند

من به پای دوست در این سرزمین سر می‌دهم            در ره یار آنچه دارم خشک یا تر می‌دهم
همره من سالخورد و شیرخوارست و جوان            پاکـبـازم در وفـا هستی سراسر می‌دهم

من طَلایـه‌دارم و از بـهـر اِحـیای قـیـام            پرچـم تبـلـیغ را تحـویل خواهر می‌دهم
گر که رنگین شد رُخم با خون سر از سنگ‌ها            در عوض بر چهرۀ دین رنگ دیگر می‌دهم
گر تنم را دست باطل پاره‌پاره کرد باز            بانگ حق را از سر نی با سرم سر می‌دهم
گر ز مهمان و پذیرایی کسی گیرد خبر            من پیام خویش بر دختر ز حنجر می‌دهم

بسوز ای دل که مضطر گردم اینجا            شـکـوه نـخـل بـاور گـردم اینجا
در این صحرا مکن منزل برادر            که تـرسم بـی‌بـرادر گردم اینجا

نمی‌خواهم سیـه‌پوش و عـزادار            ز داغ زلـف اکـبـر گـردم اینجا
نمی‌خـواهـم کـنـار نـعـش قـاسم            شـریـک داغ مـادر گـردم اینجا
نمی‌خـواهم ز دیـده اشک‌افـشان            بـه عـبـاس دلاور گـردم ایـنجـا
نمی‌خـواهـم سـراپـا آه و شـیون            به سوگ مرگ اصغر گردم اینجا
نـمی‌خـواهـم مـیـان لـجـه خـون            پی صد پـاره پیـکـر گردم اینجا
ولی با این همه در خـط تـسلـیم            مـطـیـع امـر داور گـردم ایـنجـا
برای نـشر دین و حـفـظ اسـلام            تو را من یار و یاور گردم اینجا

دلـشـوره‌ای افـتـاده در جـانم برادر            غـمگـیـنم و سر در گـریـبانم برادر
یك دشت مرد اجنبی دور و بر ماست            این‌جا مزن خـیمه، هـراسانم برادر

در كاروانت دخترانِ بی‌شماری‌ست            می‌تـرسم از آیـنده؛ حـیـرانـم برادر
جایی برای بازی طفـلان تو نیست            دلـواپـسِ خــار مـغــیــلانـم بــرادر
صحرای محشر پیش این صحرا بهشت است            خشكیده لب‌های غـزل خوانم برادر
دستِ دخـیل خـارهـایِ دشـت رفـته            سـمـت ضـریـح پـاكِ دامـانـم برادر
بادی جسارت كرد و خلخالم تكان خورد            تـشـویش دارم‌؛ دل پریـشـانم برادر
آن نامـه‌هـای بار اُشـتر را نشان ده            با حُـر بگو در كوفه مهـمانم برادر
با زیـنـبت دنـیـا سرِ سـازش نـدارد            مظـلـومـۀ مـعـروفِ دورانـم برادر
از كودكی با دردِ چـشمم خو گرفتم            در گـریه كردن، پیر كنعـانم برادر

تــشـنـگـان قــبــیــلــۀ زهــرا            قبضه کردند دشت و صحرا را
می‌روند عاشقانه سر بر کف            تـا بـنـوشـنـد شـهـد عــاشـورا

بی‌سر و دستهای باده به دست            راهـیان غـیور جاده به دست
حـامـلان پـیــام کــرب و بـلا            همه قرآنِ دل گشاده به دست
چه جـوان‌های پاک و زیبایی            چـقـدر سـروهـای رعــنـایـی
دلــربــایــانِ دل ز کــف داده            چــقــدر دل؛ چـقـدر دریـایـی
جـاده‌ها زیر پـایـشـان محکـم            و طـنـین صـدایـشان مـحـکـم
قـلب‌شـان از گُـل اجـابت پُـر            اعـتــقــاد دعـایـشـان مـحـکـم
شده در سینه‌ها نفـس‌ها حبس            بانگ‌ها ناله‌ها جرس‌ها حبس
هــمـه آمـاده عــروج عـشــق            بال و پرهای در قفس‌ها حبس
شدنی گـشـته غـیر مـمکـن‌هـا            از جـلا و صـفــای بـاطـن‌هـا
بـعـد الـلـه؛ شـد عــلـی اکـبـر            اشـــهــــد اول مــــؤذن هــــا
عـالـمی را به گـریه آشـفـتـند            دیده شد روی خاک می‌افـتـند
قـبـلـه دیـدنـد کـربـلا را بـعـد            وحـده لا شـریـک له گـفـتـنـد
بهـترین‌های تـیـره‌های عرب            فی‌المـثل حـضرت امیـر ادب
بـا صـلابـت گـرفـتـه آوردنـد            دسـت عـلـیـا مـخـدره زیـنـب
دیـد و افـتـاد بـا چـنـان حـالی            یاد آن خـواب و یـاد تـبـخالی
که بجا مانده بود یک شب از            چشم خـیره به سمت گـودالی
که عطش بین آن توقف داشت            که پُر از گرگ بود و یوسف داشت
که تنی دست و پا زنان می‌سوخت            قاتلی با سری تعـارف داشت
یـادش افـتـاد بـچـه شیـری را            مشک و آب بخـورنمیری را
یادش افتاد تیغ و تیر و کمان            رویـش نـیـزه از کـویـری را
یادش افتاد شد خسوف و کسوف            آتش افـتـاد بـر تـمـام حـروف
هـمـۀ گــوشــواره‌هـا گـم شـد            بسکه سیلی شنید گوش لهوف
مانده بود این زمین تیره کجاست؟            که شنید این صدای خون خداست
دست بر روی شانه‌اش زد و گفت            کربلایی که گـفته‌ام اینجاست

چقدر ریخته هر گوشه و کنار، غم این‌جا            نشسته روی دو زانو امام، هر قدم این‌جا

ندا رسید که باز این چه شورش است در عالم            خبر رسید: به آل عـلی شده سـتم این‌جا

درست پای همین نخلِ راست‌قامت رعنا            امام بر سر نعش کسی شده‌ست خم این‌جا

سری هنوز به این سمت مانده، این سوی میدان            اگر غلط نکنم خورده بر زمین علم این‌جا

نمانده فـاصله‌ای در میان این دو برادر            اگرچه یک حرم آنجا؛ اگرچه یک حرم این‌جا

چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است دوباره            که باز سینه‌زنان محتشم گرفته دم این‌جا

عــزای اشـرف اولاد آدم اسـت دریـغــا            همیشه قصۀ ما ختم می‌شود به همین‌جا

چشمه‌چشمه می‌جوشد خون اطهرت این‌جا            کور می‌کند شب را، برق خنجرت این‌جا

چشمه‌چشمه می‌جوشد، از دل زمین هر شب            خون اصغرت آن‌جا، خون اکبرت این‌جا

می‏‌رسد به گوشم گرم، بانگ خطبه‏‌ای پُرشور            خطبه‌ای که بعد از تو، خواند خواهرت این‌جا

از فرات می‏‌جوشد موج و می‌زند بوسه            بر کرانۀ خشکِ حلق و حـنجرت این‌جا

این فرشتۀ وحی است، وحیِ تازه آیا چیست؟!            روی نیزه می‌خواند، آیه‌ای سرت این‌جا

کیست این‌که ناآرام، در خرابه می‌گرید؟            موج می‌زند در خون، چشم دخترت این‌جا

کـربـلا چه پیـوندی با فـدک مگر دارد؟            غصب می‏‌شود از نو، سهم مادرت این‌جا

حـجِّ نــاتــمــام تــو، راز دیـگــری دارد            در غدیر خم جاری‌ست، حجّ آخرت این‌جا

این ضریح شش‌گوشه، حجّ پاک‌بازان است            آب می‏‌شوم از شـرم، در برابرت این‌جا

هست در چـشـمِ عـاشـقان تا اشك            روضـه آغـاز مــی‌شـود بـا اشـك

دسـت انـداخـت و بـه نــام عــلـی            آمــد از پــشــتِ پـلـك بـالا اشــك

نـــام اربـاب آمــده كـه گــذاشــت            بـعــدِ یـك سـال پـا بـه دنـیـا اشـك

نـــام اربـاب آمــد و نــشــنـاخـت            بـاز در چـشـمِ مـن سـرا پـا اشـك

پـس بـه نـامِ حــســیــن مــی‌ارزد            دو سـه تا قـطره‌اش به دریـا اشك

بـه امــیـدِ شــفـــاعــتـت هــم نـه!            از شمـا ذكـرِ روضه، از ما اشك

جــــمــع گـــردیـــده آتــشِ دوزخ            تـا شد از جـمع چشـم، منـها اشك

تا كه از گـونه خورد روی زمین            گـشـت در روضه ارباً ارباً اشـك

پـس بـه نـام لـبـانِ خـشـك عــمـو            بــنــویــسـد مـشـك، بــابــا، اشـك

كــاروانــی رسـیـده اسـت از راه            كـه گـرفته است چـشمِ ما را اشك

اشــك‌ریــزِ تــوأم خــدا را شـكـر            من مـریـضِ تـوأم خـدا را شـكـر

اینجا کجاست ای گل زهرا به ما بگو            گر کـربـلاست، با من غـم‌مـبـتـلا بگو

سـرتاسـر وجـود مرا غـم گرفته است            از این زمیـن محنت و درد و بلا بگو

داری دعـا بـه زیـر لب و آه می‌کـشی            زیـن آه سـیـنـه‌سـوز بـرایـم بـیـا بـگـو

اینجا اگر که وعـده‌گـه تـوست با خـدا            با مـن ز وصل دوست برای خدا بگو

با آنـکـه گـفـتـه‌انـد بــرایـم ز مــاجـرا            من صبر می‌کنم تو از این ماجرا بگو

صف بـسـتـه‌انـد در بر ما نـیـزه‌دارها            یحیـای اهـل‌بیت از این نـیـزه‌هـا بگـو

یک باغ لاله، این‌همه گلچین دگر چرا            ای باغبـان! برای من از لالـه‌هـا بگو

کردی اشاره‌ای به من از قتلگاه خویش            دیگر نگـفـتـه بودمت از این مـنا بگو

تنها امیـد و دل‌خـوشیم در جهان تویی            بی‌تـو چـگـونه زنـده بـمـانـم بـیـا بگـو

با اشک و آه و ناله «وفایی» تمام عمر            از زینب و حـسـین و غم کـربـلا بگو

طور سینا بوده گویا سینۀ این سرزمین            ساکن این خاک بوده مدتی عرش برین

هفت پرده خَلق شد از سجده بر این آستان            بارگاه قدس بر این خاک می‌ساید جبین

کعبه مشغول طواف خیمه‌گاه اقدسـش            بـا نـوای «ادْخُـلـُوهـا بِـسـَلامٍ آمِـنـِـين»

فخـر بـفـروشد زمین کربلا بر آسمـان            چون که با خون حسین بن علی گشته عجین

نام‌هـایش غـاضِـریه، عَـقـر یا کـرببلا            هر کدام از نام‌ها با مقـتلی گشته قرین

آیـه‌هـای قـدر مـی‌آیـنـد بـا هـم کـربـلا            کـاروان آیــه‌هـای نــور قـرآن مـبـیـن

یک به یک حوریه‌ها مستوره و بین حجاب            پـرده‌دار مـحـمـل آن‌هـا یل اُمُّ الـبـنـیـن

شد مطاف نُه فلک قنداقۀ شیرخواره‌اش            حـاجـی گـهـوارۀ او آسـمـان هـفـتـمین

آمده زهـرای مـرضیه به استـقـبالـشان            پـیـشـواز کاروان آمد امـیـرالمـؤمـنین

پای بگذارد به روی خاک چون ناموس دهر            بال بگشاید به زیر پای او روح الامین

خیمه زد غم در دل زینب به هنگام نزول            آسـمان‌ها نـیـز از اندوه او اندوهـگـین

 گفت بانو این زمین بوی جدایی می‌دهد            می‌رسد بر گوش جان از این زمین آهی حزین

مریم و آسیه و هاجـر عزادارت شدند            نوحه خوانی می‌کند زهرا برایت اینچنین

گیسوانت را به دست باد دادی عاقبت            حنجرت را داده‌ای بر خنجر شمر لعین

خاک بر رخسارۀ "خدُّ التَریب" من نشست            آه ای "شَیبُ الخَضیبم" آه "مقطوع الوَتین"

آه از وقتی که دست سفلگان افتاده بود            خـیمه و عـمامه و انگـشـتری شاه دین

"یا غیاث المستغیثینِ" لب تو چکمه خورد            نیزه‌ها خوردی به وقت گفتن "هل مِن مُعین"

انگـار سـرنـوشـتِ مـا را جدا نـوشـتند            یـا آرزوی من را بـر بـاد‌هـا نـوشـتـنـد

امروز بِینِ این دشت مرگِ مرا نوشتند            آنان که مـقـتـلت را در کـربـلا نوشتـند

ای هستی‌ام بگو که هستی به خواب، زینب

برخـیز مرکـبت را از کـربـلا بگردان            بـگـذار یـا بـمـیـرم یـا راه را بـگـردان

هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان            خیمه مزن به صحرا حکمِ قضا بگردان

تا جان نداده پیشت از اضطراب زینب

فـهـمیـده‌ام کـجـایی از نـالـه‌های زهـرا            من های‌های گِـریَـم با وای وایِ زهـرا

فـهـمـیده‌ام کجـایی از جایِ پـایِ زهـرا            آنجاست جایِ گودال آنجاست جای زهرا

نـگـذار تـا گـذارد پـا بـر تُـراب زیـنب

از حال بُـرده ما را هـولِ سـپـاه دشمن            تـرسـیده‌انـد طـفـلان پیـش نگـاه دشمن

جـمع حـرامـزاده حـجـم سـلاح دشـمـن            پیـداست خـیـمۀ ما از خـیـمه‌گـاه دشمن

می‌خـواهد از لبانت تنهـا جـواب زینب

می‌ترسم ای برادر از چشمِ آن کمانگیر            از شومیِ حـرامی از شعبه‌های آن تیر

از خنجران عریان از تـشنگیِ شمـشیر            بی‌اختیار خوردم بر خاک، دستِ من گیر

عباس‌جان نخواهـد اینجا رکاب، زینب

ای کاش می‌نوشتی ما شیرخواره داریم            یا دختران کوچک در این عِماره داریم

در محملی عروسی با گـاهـواره داریم            نه پـایِ راه رفـتـن نه راهِ چـاره داریـم

اینجا نمان نگردد رویش خضاب زینب

لبهـای ما از امروز از آفـتاب خُشکـید            هـر قـدر آب آمد مثـل سـراب خُـشکـید

تا دید حجم لشکر از اضطراب خُشکید            برگـرد ای برادر شـیرِ رُباب خُـشکـید

دلشـوره دارد از او از قحـط آب زینب

اینسوست خار تشنه آنسوست آبِ جاری            اینسوست تاولِ پا آنسوست زخمِ کاری

یک مرد باشد ای کاش در قحط یار و یاری            از حرمله بـپـرسـد نـامـرد بچه داری؟

می‌تـرسد از شکارِ طـفـل رُبـاب زینب

من که نرفـتـه بودم  جز مـجـلس زنـانه            بـرگـرد تـا نــبـیـنـم دشـنـام و تـازیـانـه

بگـذار تا گـلـویت بـوسـم به این بهـانـه            سـر می‌بُـرنـد اینجا از پـشت، نـاشـیانه

خانه خـراب زینب خـانه خـراب زینب

دلا! بسوز که هنگام اشک و آه شده‌ست            دو مـاه، جامهٔ احرام ما، سیاه شده‌ست

نگـاه مضطرب دختری، به روی پدر            طـلـوع عاطـفـه از اوّلِ پگـاه شده‌ست

بـرای آن‌کـه بـگـیـرنـد کــودکـان آرام            حسین، سایهٔ پر مهر خیمه‌گاه شده‌ست

«حبیب» می‌رسد از راه تشنه‌لب، هرچند            حجـابِ آینه، گرد و غبار راه شده‌ست

قیامت از عطشِ دیدنِ حسین به پاست            به هرکه می‌نگری، تشنهٔ نگاه شده‌ست

عجب ز کودک و گهواره نیست در این دشت            ستاره، هـمـسفـر آفـتاب و ماه شده‌ست

از آن‌که ساغر «اَحلی مِنَ العسل» دارد            بپرس، از چه زمان، عاشقی گناه شده‌ست؟

جمال ساقی لب‌تشنگان، در این عرفات            هـزار مـرتـبه با مـاه، اشـتـباه شده‌ست

گرفته راه نفس را به دشمن از چپ و راست            دلاوری که عـلمدار این سـپاه شده‌ست

میان معـرکه پـیچـیـده، بـوی پیرهـنش            مگر که یوسف زهرا اسیر چاه شده‌ست؟

زمین به لرزه درآمد، زمان گریست، مگر            حـسـین وارد گـودال قـتـلگاه شده‌ست؟

صـدای بـال زدن‌های خـسـتـه مـی‌آیـد            کـبـوتر حـرم ای وای بی‌پـناه شده‌ست

چه جای حیرت از این رنگِ ارغوان غروب            «شفق» به خون گلوی علی گواه شده‌ست

مبهوت و مات گشته دل از کار کربلا            حـیـران هـمـیـشه مانده از ایثار کربلا

در خـلـسه‌ای عـمـیق فرو رفـته آسمان            غـرق غـرور و غیرتِ سرشار کربلا

از مـقـتـلِ مـقـرّم و از روضۀ لـهـوف            بر مـا رسـیـده بـرگی از اخـبار کربلا

هـمـپـای صـبـر آمـده عُـلـیــا مـخــدّره            هــمــزادِ زخــم آمـده؛ ســالار کــربـلا

«هـفـتـاد و دو مـسیح» به سر آمدند تا            مـرهـم شـونـد، بـر تـنِ تـبـدارِ کـربـلا

«در بارگاهِ قدس که جای ملال نیست»            پـروردگـار، گـشـتـه، عـزادار کـربـلا

از سال شصت و یک نه، که از خلقتِ غزل            مــا را نـوشـتــه‌انـد، گـرفـتـار کــربـلا

قـدری حـسـاب کـردم و دیدم که تا ابد            هـسـتیم مـا هـمیـشـه، بـدهـکـار کـربلا

«ثـبت است بر جـریـدۀ عالم دوام ما»             ما را کـشـیـده‌انـد، به طـومـار کـربلا

اینجا درسـت، مـصـرع آخـر تـمام شد            پـای ضـریـحِ دسـتِ عــلـمـدارِ کـربـلا

کــاروان در مـــدار مــی‌آیــد            بــر ســـر آن قـــرار مـی‌آیــد

فـخــر این روزگــار مـی‌آیــد            وه! چـه بــا اقــتــدار مـی‌آیــد

شـیــر بـهــر شــکـار مـی‌آیـد

هان خبردار! این سپاه علی‌ست            مست از جذبه نگـاه عـلی‌ست

کودک و پیر در پناه علی‌ست            تحت فرماندهی ماه عـلی‌ست

او کـه بـا ذوالـفــقــار مـی‌آیـد

تیغ در دست، یاعـلی به زبان            پـادشـاه زمـیـن، امـیـر زمـان

تحت فرمان او هم این و هم آن            لشکـرش مثل رود در جریان

وه! چـه بـا افـتـخــار مـی‌آیــد

دشت انگار غرق احساس است            عطر سیب و شمیمی از یاس است

این که تصویر اشجع الناس است            پسر فاطمه است، عباس است

حـــیـــدر آشــکـــار مــی‌آیــد

محـضـر آفـتـاب عــالـمـتــاب            لشکری مثل کوه، پا به رکاب

جان نـثـاران حـضرت ارباب            همه از شوق وصل در تب و تاب

لـشـکـری جـان نـثـار مـی‌آیـد

می‌رسد کاروان به شور و نوا            دل اهـل حـرم پُـر از غــوغـا

نام این دشت چیست اهل ولا؟            مـاریـه غـاضریه کرب و بلا

غـصــه‌ای نــاگــوار مـی‌آیــد

دل هفت آسمان پُر از خون شد            خاک عالم به چرخ گردون شد

نـفـس جـبـرئـیـل محـزون شد            که چرا در حصیر مدفون شد؟

صحـبـت از اضـطرار می‌آید

بعد از آن وای بر یتـیم حسین            چشم نامـحرم و حـریم حسین

وای از مـاتـم عـظـیـم حـسین            لعـن بر دشـمـن لـئـیم حـسـین

کـه پـی گــوشــوار مــی‌آیـــد

چارده قرن آسمان خون است            کفن نسل شیعه گـلگـون است

حال شیعه اگر دگرگون است            به همین چای روضه مدیون است

شـیـعــه پــای قــرار مـی‌آیــد

ای ساربان آهسته ران دارد توانم می‌رود           در این زمین پربلا از غم عنانم می‌رود

از خاک اینجا بوی هجران و جدایی می‌رسد           گویا همین جا از تن رنجیده جانم می‌رود

اینجا لب خشکیده را با تیر آبش می‌دهند           گفتم عطش سوزم چو آتش بر زبانم می‌رود

اینجا مقام دیـدن ذبـح ذبـیح اعـظم است           کز داغ او شادی ز کل دودمانم می‌رود

اینجا من و تاریکی و غربت به هم محرم شویم           باید ببـیـنم روی نـی مـاه زمـانم می‌رود

دوران یا بنت امیرالمـونمین من گذشت           وقت اسیری آمد و نـام و نشـانم می‌رود

زین پس به روی ناقۀ بی‌پرده می‌خوانم نماز           بعد از عـلی اکـبرم دیگـر اذانم می‌رود

من خود به چشم خویشتن باید ببینم بی‌کفن           روی سرم رأست به نی چون سایه بانم می‌رود